نا امید نباش

عشق زماني است که نتواني به چيزي جز او فکر کني

عشق زماني است که دستش را در دست داري و آغاز آشنائيتان را به ياد نمي آوري

عشق زماني است که فقط براي اينکه با او باشي وقت زيادي را براي خريد با او مصرف مي کني و از آن لذت مي بري

عشق زماني است که هر وقت خبر جالب يا غم انگيزي مي شنوي به اولين کسي که دوست داري بگويي اوست.

عشق زماني است که روز تولدش را به خاطر داشته باشي حتي اگر مجبور شوي آن را يادداشت کني و روي داشبورد اتومبيلت بچسباني.

عشق زماني است که نيمه هاي شب بيدار شوي و ببيني او به تو خيره شده و مي گويد: "خيلي خوشبختم که تو را ديدم"

عشق زماني است که در هنگام تماشاي صحنه هاي ترسناک يک فيلم بازوي تو را محکم بچسبد.

عشق زماني است که وسايلي را که دوست دارد بلافاصله برايش مي خري فقط چون مي داني وقتي آن را به او مي دهي به تو لبخند مي زند.

عشق زماني است که تو رضايت او را به رضايت خودت ترجيح دهي.

عشق زماني است که او لباسهاي زيبايش را فقط به خاطر تو بپوشد.

عشق زماني است که هر وقت از موضوعي نگران است به او آرامش دهي.

عشق زماني است که درست مثل روزهاي بچگي روي جدول پياده رو راه بروي و بي دليل بخندي.

عشق زماني است که همه ي طول شب او را بيدار نگه داري و در مورد عميق ترين ترديدها و ترس هايت حرف بزني و او کاملا گوش بدهد و حال تو را درک کند.

عشق زماني است که در پارک قدم ميزنيد و به تو بگويد:" در کنار تو احساس امنيت مي کنم"

عشق زماني است که براي اينکه ظرف کمتري کثيف کني در يک بشقاب غذا بخوريد.

عشق زماني است که حتي وقتي در مهماني جاي زيادي براي نشستن هست درکنار تو بنشيند.

عشق زماني است که بوي عطرش را روي لباست حس مي کني و ذهنت لبريز از خاطرات خوش مي شود.

عشق زماني است که بعد از آنکه از او جدا شدي ديگران را با او مقايسه کني و همه ي آنها را در مقابل او کوچک ببيني.

عشق زماني است که بعد از آنکه او او جدا شدي هر وقت عکس او را ببيني گريه ات بگيرد.

عشق زماني است که "زندگي مي کني".

عشق زماني است که به اوج مي رسي.

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است ....
دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميقترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد ... درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد ...حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند ....
تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است ...

دلتنگي براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ...براي داشتنش دارم ....
تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است ..

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .... در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است .. حق من نيست ... به اتش گناهي که تو کردي و مرا سوزاند ....دنياي مرا با تلي از خاکستر پوشاندند...
رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است ... آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است ...آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند ...
دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ...مي فهمي؟... همه عمر ...داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است ...و مرا از او هم جدا مي کند ...تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم ....
آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود ...
به او نگاه مي کنم ... به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد ....
به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند ...
به او که دستهاي نيرومندش .. عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند .. جرعه جرعه به من مي نوشاند ....
به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندند و دنيايم را ستاره باران مي کند ...
به او که باورش کردم ...
به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ... هرگز... هرگز....به روي دنيا بازشان نکنم ....
به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد ...
به او که مرزهاي سرنوشت .. سالها پيش دوريش را از من رقم زده است ...
سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم ...و ميدانم که زمان..... شايد.... زمان..... داغ مرا بهبود بخشد ولي... هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي بزرگ چگونه مرا در اغوش کشيد ...
هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند ... لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان را به باران عاشقانه بهار سپرد

اما هنوز با تمام وجود دوستت دارم