خداحافظ همين حالا همين حالا که من تنهام  خداحافظ به شرطي که بفهمي تر شده چشمام
خداحافظ کمي غمگين به ياد اون همه ترديد       به ياد آسموني که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده است  نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده است
خداحافظ واسه اينکه نبندي دل به روياها      بدوني بي تو و با تو همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ همين حالا

چه دنیای قشنگ و رنگارنگی

مردم همه دور شدن از دو رنگی

چه آدمای خوب و باوفایی

چه لحظه های شاد و باصفایی

آدما باهم همیشه یه رنگن

فقط گل ها هستن که رنگارنگن

اشکی نباریده به غیر بارون

اونم واسه شادی لحظه هامون

همه با هم صمیمی و وفادار

نه دزدی و اسیری و نه بیمار !

دوستا برای هم آواز می خونن

قناریها مبهوت و مات می مونن

وقتی که تنهایی کسی نداری

یه دست نامرئی می یاد به یاری

اینا که گفتم همش اشتباهه

باور نکن که باورش گناهه !!!

دل از دستم ربودی وای ... فریاد

                                     چه کردی با من ای مولود مرداد ؟

زدی آتش به جان و می گریزی

                                         تو آن شیرینی و بیچاره فرهاد

ز غصه نای ره رفتم مرا نیست

                                        نسیمم پیش پایت کند رو باد

گدایی کرده ام دل را زدستت

                                      مرا از در براندی داد و صد داد

اگر من را به تن جان بود بهتر

                                     وگرنه کن تو از این عرشیا یاد

یکی بود یکی نبود...

اون که بود تو بودی و اون که تو قلب تو نبود من.

یکی داشت یکی نداشت...

اون که یه عالم خوبی داشت تو بودی و اونی که جز تو هیچکسو نداشت من

فاصله

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست
گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن
گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست
پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف
تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست
گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت 
 جز عشق تو در خاطر من مشغلهای نیست
فتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزند دل من مساله ای نیست

خسته تر از هر زمانم               دلشکسته از تو جانم

     آرزوی مرگ دارم                      سینه ای پر درد دارم

          چشم براه معجزه                   سیر سیر از موعظه

                تاب و تب از کف بدادم              نای زی کردن ندارم

                   مانده ام تنها و بی کس             غصه هایم مثله کرکس

                       گفته اندم بی لیاقت                  غصه دارم بی نهایت

                            میزنم فریاد هردم                     ای خدایا این چه همدم؟

    همدمی بس بی وفا دارم      گل پر خار و خس دارم

            گهگداری شیر سگ خواهم             بدست آرم

                  که نوشانم بدو        تک قطره ای گرچند اندک

                       تا بدین سان معرفت بینم ز یارم               همصدایم همنوایم...

باز با ان دیگری دیدم تو را                                       جای قهر و اخم خندیدم تو را

 باز گفتی اشتباهت دیده ام                                                   گفتمت باشد بخشیدم

 تو را باز هم این قصه ات تکرار شد                            با رقبان رفتنات انکار شد

 انقدر کردی که دیگر قلب من                                 از تو و از عشق تو بیزار شد

 ان رقیبان یک شبت می خواستند                             ذره ذره پا کی ات می کاستند

 گفتمت توبه به گرگان چاره چیست                                گفتی ام چون کوه ایمانی دگر

 تشنه را در حسرت دریا گذاشت                                  عاقبت او هم مرا تنها گذاشت

 کيستي،

کجايي و چرا آمده‌اي!؟

 نمي‌دانم اصلا نام ؟....من....؟را به عمرت شنيده‌اي؟

 برايت با شخص خاصي مترادف هست؟

نوشته‌اي از او خوانده‌اي؟

 يا اين که اصلا او را کامل مي‌شناسي و علاقه ديرپا و پايدار ايراني‌ات به کنجکاوي در زندگي خصوصي افراد پايت را به اينجا باز کرده است؟

 شايد هم فقط مي‌خواهي بداني او خودش را چگونه معرفي مي‌کند؟

 شايد ...

 براي هيچ کدام 

از اين‌ها پاسخي از تو ندارم و فرض نمي‌کنم که کدامشان هستي.

 بلکه خودم پاسخ مي‌دهم.

هر چند پاسخم مثل تمام نوشته‌هايم طولاني و بي‌سر و ته است

مثل تمام آن‌ها هم به درد نخور شده است.

 اما  زندگي حس غريبيست که يک مرغ مهاجر دارد عزيزم زندگي هميشه بهار نيست گاهي ابر سايه مي اندازد وبهترين کسان را از هم جدا ميکند

 چي بگم ! هر بار که برات حرف ميزنم تو انتخاب کلمه کم ميارم..

نميشه بيانش کرد لغتام محدوده و تو نامحدود !

 يه روز آرزوم اين بود که قدم به قد آرزوهام برسه اما الان خونهء آرزوهام خراب شده..

دلم اما آباد شده 

 امشب منو و دلم جشن گرفتيم..مياي پيشمون ! تا باهم بشينيم و گپ بزنيم..

برام بگي ..

حرف بزني تا منم تو درياي مهربونيت موج بشم و تو آسمون بزرگ دلت يه پرنده يه پرنده که با کمک تو بال زدن ياد گرفت و هواي پريدن کرد
 ميدوني

 به قول يه دوست..

دارم شهر احساسمو چراغوني ميکنم..

آخه تاريک شده بود..

ظلمات بود چراغاشو شکسته بودن..

شايد واسه همين به سياهي شب انس گرفته بودم اما الان شبو يه جور ديگه ميبينم..

آدما رو يه جور ديگه دوست دارم..

اين بار نه واسه خودم که واسه برقي 
که تو نگاهشون دلمو جذب ميکنه..

برقي که خبر از وجود تو ميده که تو دلاشون..چشاشون..حرفاشون موج ميزني و تو صداي خندشون منو اسير ميکني

 شايد کم لطفي نباشه که آدم اسير محبت بشه..

اونم محبتي که چشمه اش از لطف تو جوشانه

هنوزم مثل سابق

            زندگي هست..

                          غم هست..

                                  شادي هست.

                                         .سختي هست

 هنوزم مثل سابق وقتي چشمم به واژهء بزرگ فقر ميافته دلم ميلرزه

 
هنوزم طعم تلخ اين سختي چشامو تر ميکنه اما به آني نابود ميشه و دلم به حضورت قرص ميشه

 يادم ميمونه حرفاتو که گفتي وقتي دلت گرفت..

غم تو گلوت خونه کرد..

سرتو بلند کن و يه نفس عميق بکش .

.بعد چشاتو ببند و يه آرزو کن..

يه آرزو که وقتي بر آورده ميشه مثل آب رو آتيش خنکت ميکنه 
سبک ميشي و احساس امنيت ميکني!

شايد احساس امنيت کردن تو اين جامعهء ناامن يکم خنده دار باشه..

اما حضور ما به پشتوانهء حضورش ميتونه ديوار امنيتي بسازه که پشت اون ديوارا حتي دلي از ترس نلرزه

 بيايد اين ديوارا رو بسازيم..

ديوارايي که اين بار محدودمون نميکنه چون اصلش از وجوديه که نامحدوده 
و ميتونه ما رو به سمت با هم بودن..

با هم ماندن و يکي شدن سوق بده!

 پس ميشه تو دستاي امن تو آروم بود ..

زندگي کرد و خوشبخت ماند پس ميشه مثل سهراب پاک بود و عاشق ماند

سلام عزیزم

سلامی که چه رازها در آن نهفته است

عزیزم تو را همچو مرجانی ته دریا می بینم

 و دوست دارم در کنار تو باشم

و دریچه راز خود را به روی تو بگشایم

محبوبم

ای کاش پرنده مهاجر و خوش اوازی بودم

و در دستهای تو اشیانه می ساختم

ای کاش قطره اشکی بودم که از فروغ چشمانت تولد می یافتم

و بر گونه هایت بوسه می زدم

ودر هر گوشه از لبت می رفتم

و انگاه برای نوشتن خاطرات مرکب می شدم

وسپس مایه وجودت می شدم

اما به چه مشغول کنم دیده دل را که تو را می طلبد

و دیده تو را می جوید

عزیزم سوگند می خورم

که بهار را بخاطر زیباییش

 و گل را برای بویدنش

 و تو را بخاطر احساس پاکی که داری

دوست دارم

کاش مي دونستي چقدر دلم بهانه تو را ميگيره هر روز

کاش مي دونستي چقدر دلم هواي با تو بودن را کرده

کاش مي دونستي چقدر دلم از اين روزهاي سرد

 بي تو بودن گرفته

کاش مي دانستي چقدر دلم براي ضرب آهنگ قدمهايت

 گرمي نفسهايت، مهرباني صدايت تنگ شده

کاش مي دانستي چقدر دلواپس تو‌ام

کاش مي دانستي چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

 و چقدر به حضور سبزت محتاجم

و همیشه از خودم می پرسم

این همه که من به تو فکر کنم

 تو هم به من فکر می کنی؟

هنوز هم عاشق نگاه مهربان تو هستم

نمی دانم چرا نمی توانم فراموشت کنم

کاش مثل تو بودم و به سادگی فراموشی را در ذهن خود

جای میدادم

ولی نمی توانم

هر روزی که از آخرین وداع ما می گذرد

عشق من به تو ای همه هستی زندگییم بیشتر، بیشتر می شود

چطور می توانم تو را فراموش کنم

توی که تمام زندگی منی ای فرشته من

من یک آرزو دارم

اینکه برگردی و ببینی که بی تو ماندن

 چقدر برایم مشکل است

پس برگرد و مرا به زندگی امیدوار کن

از صمیم قلب دوستت دارم....

هرگز تو را فراموش نخواهم کرد
حتی اگر مرا از یاد ببری
و هرگز از تو رنجور نخواهم شد
چرا که دوستت دارم
دیوانه وار عاشقت شدم...
چرا که مهربانی را در تو دیدم
با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی..
و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم.....
نه تو از عشق من دست می کشی
و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود..
سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است...
و اگر با مژگانت اشاره ای کنی....
فرسنگها...را خواهم پیمود....
چرا که شب عشق بسیار طولانی ست...
و قلبم در آرزوی تو می سوزد....
آنگاه که از برابر  دیدگانم دور شوی.....
خورشید وجودم پنهان می گردد.....
ابر های غم و اندوه مرا در بر می گیرد....
و به دنیای غریبی می برند....
همیشه در قلبم حضور داری....
عشقت زندگیم را گلباران کرده است..
تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز در کنارت طی کرده ام
تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز در کنارت طی کرده ام

به گل گفتم: عشق چیست؟

 گفت: از من خوشگل تر پروانه است

 به پروانه گفتم عشق چیست ؟

گفت : از من زیبا تر شمع است

 به شمع گفتم : عشق چیست ؟

 گفت : از من سوزان تر عشق است

 به گفتم : آخر تو چیستی ؟

 گفت نگاهی بیش نیستم!!

گر چه پايان راه ناپيداست..                       

                      من به پايان دگر نينديشم...

که همين دوست داشتن زيباست

 وقتي از ناله تلخم , دل شب ميلرزد ؛

وقتي از چشم فلق , قطره اشکي ريزد ؛

وقتي آن لحظه که دل , ياد تو را ميجويد ؛

ناگه از سمت جنون عطر تو بر ميخيزد .

- بوي تو , خالي آغوش مرا پر کرده

روي برگهاي خشک پاييز راه مي رفت... صداي خش خش ِ برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم

مي گويد:...دوستت دارم.........